در روايت آمده است: خانه هايى كه در آنها تلاوت قرآن مى شود، «تُضِيئُ لاِءَهْلِ السَّمآءِ كَما يُضِيئُ النَّجْمُ [أَلْكُوكَبُ الدُّرِّىُّ] لاِءَهْلِ الاْءَرْضِ.»(1) چنان كه ستاره يا ستاره ى درخشنده براى اهل زمين مى درخشد، براى آسمانيان مى درخشد. در گذشته صداى قرآن از منازل بلند مى شد. در حالات اصحاب سيّدالشهدا ـ عليه السّلام ـ در شب عاشورا آمده است: «لَهُمْ دَوِىٌّ كَدَوِىِّ النَّحْلِ.» زمزمه اى همانند صداى زنبور عسل داشتند.(2)

ادامه مطلب...
 
  • محبوب ترین ها
  • جستجوی پیشرفته
  • خبرنامه هیأت
  • آخرین نظرات شما
  • آخرین مطالب
  • آخرین عکسها

 

 

کلیه حقوق برای هیأت محبین اهل بیت صلوات الله علیهم محفوظ است